Wie op zoek gaat naar de identiteit van Oosterhout, komt al snel tot de conclusie dat die identiteit is opgebouwd uit een heleboel, onderling sterk verschillende aspecten. Oosterhout is een groene gemeente aan de ene kant, maar biedt aan de andere kant ruimte voor woningbouw en bedrijvigheid. Het is een gemeente met het voorzieningenniveau van een grote stad, maar tegelijkertijd toch met de overzichtelijkheid van een kleine gemeenschap. In Oosterhout weet men flink van aanpakken, maar na flink aanpakken is er ook tijd en gelegenheid voor vertier en ontspanning.

Een initiatief als Les Copains Culinaires sluit vooral aan op dat laatste aspect van de Oosterhoutse identiteit. Oosterhout mag met recht een Bourgondische stad genoemd worden. Een stad van grote en kleinere feesten het hele jaar door, van het onvolprezen Kraaiedonkse carnaval via het Blues & Roots Festival, van Floralia Country tot de Oosterhoutse kermis. Een stad bovendien die een naam heeft hoog te houden op culinair gebied.

Wie een bezoek brengt aan de Markt en omgeving of de Heuvel – waar de meeste horecagelegenheden zijn gevestigd – weet zich geconfronteerd met een waaier aan culinaire voorzieningen. Van eenvoudige eetcafés tot haute cuisine, van traditionele brasserieën tot trendy fusion-restaurants , Oosterhout biedt het allemaal.

Nu is dat niet iets van de laatste tijd. Al in de vorige eeuw stond Oosterhout bekend om zijn gastvrijheid. Zo beschreef Nicolaas Beets in zijn Camera Obscura de lotgevallen van de Oosterhoutse herbergierster Mooie Keetje, die tot ver buiten de gemeentegrenzen vermaard was. (Mocht uw belangstelling gewekt zijn: Mooie Keetje is nog steeds, maar dan in brons gegoten, in Oosterhouts binnenstad terug te vinden, op de kruising van Mathildastraat en Leijsenhoek).

En, zo gebiedt de eerlijkheid te zeggen, de stadsbestuurders hebben in het verleden – ongewild – hun best gedaan om het beeld te versterken van Oosterhout als een typisch Bourgondische gemeente, waar het goed eten en drinken is. Neem bijvoorbeeld de expeditie die het gemeentebestuur begin deze eeuw ondernam naar Den Haag, om daar de noodzaak van de aanleg van een spoorlijn langs Oosterhout te bepleiten. Na een lange toch eenmaal in de residentie aangekomen, besloot het gezelschap eerst aan de dis te gaan. Toen men eenmaal bij het ministerie aanklopte, was het college van Gilze en Rijen al langs geweest en was het pleit al beslecht: Gilze en Rijen kreeg zijn station, Oosterhout kon (en kan, helaas) er nog steeds naar fluiten.

Het is een anekdote die voeding heeft gegeven aan de gevleugelde woorden “Eerst eten, zeggen ze in Oosterhout”. En de Oosterhoutse carnavalsstichting noemt zich niet voor niets “De smulnarren”.

Kortom, het is niet verwonderlijk dat een vereniging als Les Copains Culinaires juist in Oosterhout bijzonder goed kan floreren. Want eten en Oosterhout zijn nu eenmaal, door de jaren heen, een twee-eenheid gebleken.